Yves is geen kwaaie man, verre van, hij is een goedzak met een hart van peperkoek en een gemoed dat altijd op geven staat. Als hij een rolstoelpatiënt ziet beginnen zijn armen te tintelen, dan wil hij duwen duwen duwen, ook al draait de patiënt graag zelf aan zijn wielen. Autarkie, zelfredzaamheid, dat alles is volgens Yves zo overroepen. Waarom doen mensen dingen zelf? Omdat ze bang zijn om iets aan te nemen, want dan moeten ze iets terugdoen, en dat willen ze niet, dus draaien ze zelf aan de wielen van hun rolstoel, terwijl Yves dat echt graag doet. En hij verlangt er niets voor terug. Zelfs geen kus. Liefst geen kus!
Soms gaat Yves schaken met een spierziek kind dat in zijn flatgebouw resideert met zijn bijstandsmoeder. De vader heeft al lang elders een normaal gezin op poten gezet. Het kind is nochtans zeer intelligent, en dat apprecieert Yves. Want Yves weet van zichzelf dat hij niet zo’n briljant man is. Daarom leest hij ook al die boeken à la Postwar Europe, al die magazines à la The New York Review of Books, omdat er zoveel in staat dat hij niet weet. Nu, dat spierziek kind weet dat ook allemaal niet, en doet de moeite niet om te lezen, maar dat hoeft niet: hij is een spierziek kind. Hij wordt al intelligent gevonden als hij de regels van het schaken kent. Godverdomme.
Tijdens de laatste schaakpartij hadden Yves en het kind een discussie over het gebruik van scheldwoorden in de literatuur. Yves vond het nodig, omdat literatuur een weergave van de werkelijkheid is die volledig uit taal is opgebouwd, en het dus absurd zou zijn om net die talige aspecten van de werkelijkheid — denk aan dialogen, het gebruik van scheldwoorden — weg te laten uit de literatuur. Het spierzieke kind vond daarentegen dat literatuur niet de gemakkelijkste weg mag bewandelen. ‘Het is geen lectuur, het is geen één op één weergave van de werkelijkheid, het is een interpretatie die het best kan stellen zonder scheldwoorden. Daarmee is scoren te gemakkelijk. Schelden is geen kunst.’ Het spierziek kind deed volgens Yves alsof de gangsta rap, toch ook een vorm van kunst en— waarom niet? — literatuur, nooit had bestaan.
‘Zeg, spierziek kind, heb jij ooit gehoord van Snoop Dogg?’ En neen, dat had het kind niet. Het was vanwege zijn spierzieke gestel buiten het reguliere onderwijs gehouden, en zijn ouders hadden het gehersenspoeld met Mozart, Tolstoj en video-opnames van ballet. Dat vond Yves toch wel extreem. Je kan je tijd niet begrijpen als de enige cultuur die je tot je neemt cultuur is van een geheel ander era. ‘Mijn excuses, spierziek kind,’ zei Yves nadat hij diens paard schaakte, ‘maar totdat jij begint te luisteren naar Snoop Doog, zal jij nooit een held van onze tijd worden.’
Voor mij is dat het woord van de dag: Spierziek.