Yves stemt al heel zijn leven op dezelfde politicus, maar sinds diens dood vorige week moet hij opeens zelf beginnen met nadenken over allerhande maatschappelijke kwesties. Zijn moreel kompas is weg, en Yves verdwaalt in de tegenstellingen tussen links en rechts. Om het nog ingewikkelder te maken zijn linkse en rechtse elementen over een hele resem partijen verdeeld. Hoe kan Yves nu in ‘s hemelsnaam weten op wie te stemmen?
Hij heeft de voorbije week als een gek weekbladen en kranten gelezen. Ze stonden vol artikels over uiteenlopende kwesties waar elke partij weer een andere kijk op heeft. De gedachte dat een bepaalde partij het telkens bij het rechte eind heeft lijkt Yves absurd, maar hij moet nu eenmaal kiezen. Al die artikels maken het hem echter alleen maar moeilijker om een keuze te maken. Hoe meer hij leest, hoe meer hij het gevoel heeft niets te weten.
Waarom moeten burgers eigenlijk op de hoogte zijn van alle politieke problemen? Zoals slagers betaald worden om de vervelde taak op zich te nemen met bloedende hompen vlees in de weer te zijn — en niet de aandrang voelen daar voortdurend middels de pers over te communiceren met de consument — zouden politici hun legislatieve en andere moeilijkheden ook voor zichzelf moeten houden.
Vandaar, denkt Yves, dat politici almaar aanweziger zijn in amusementsprogramma’s. Daar horen ze thuis, daar entertainen ze het volk in plaats van hen op te zadelen met monologen over de asielwetgeving of uiteenzettingen over het buitenlandbeleid. Yves heeft dus beslist om de kranten en tijdschriften, die hem overigens een aardige duit kosten, links te laten liggen en zich ‘s avonds in zijn zetel te nestelen om gezellig naar de televisie te kijken. Hij moet zich haasten, want wie weet zijn er binnenkort verkiezingen, en dan mogen de politici niet meer in amusementsprogramma’s opdagen. En hoe weet hij dan wie hij het sympathiekst vindt, in wie hij het meeste vertrouwen heeft?
Gelukkig heeft de openbare omroep daar iets op gevonden: verkiezingsprogramma’s worden steeds onderhoudender. Dat zal Yves ongetwijfeld blij stemmen. Zolang ze de inhoud niet te veel op de voorgrond plaatsen, zal hij blijven kijken. En vol vertrouwen de bolletjes inkleuren.
