Collectief ter bevordering en uitoefening van luiheid

Yves ontwaakt. Het is een mirakel dat hij opstaat. Wat hebben de dagen hem in het verleden gebracht? Weinig goeds.

De douchekop stort water op Yves. De dromen van de afgelopen nacht maken plaats voor gedachten over de dag die hem wacht.

Hij droogt zich af en staart uit het raam. Hij ziet huizen, bomen en daarboven een grijze lucht. De week was goed begonnen, de zon scheen toen nog. Op een bank in het park zitten, het zit er vandaag niet in.

Yves daalt de trap af. Hij eet muesli en gaat liggen in de zetel. Een aflevering van een soap later, is hij uitgeteld. Was het maar al avond, denkt hij.

Hij neemt plaats achter zijn laptop, beantwoordt mails, begeeft zich op sociale netwerken. Wat opvalt: Facebook en Twitteren monteren hem niet op. Ze veranderen zijn gemoed niet zoals echt sociaal contact dat doet. Daarmee wil Yves niet maatschappijkritisch zijn. Het valt hem op, dat is alles.

Yves zit in een tussenfase. Een deel van zijn leven is wellicht over, maar dat is nog niet officieel. Wat hij in afwachting kan doen?Familie en vrienden suggereren: arbeid.

Yves is het concept arbeid niet ongenegen. Met anderen iets doen om anderen te helpen en in ruil zelf geholpen te worden. De huidige definitie lijkt anders te zijn. Nu word je betaald om af te zien zodat je bazen anderen kunnen afzetten. ‘Is dat cynisch?’vraagt Yves zich af. Wellicht, maar andere jobs vindt hij niet.

Het liefst zou Yves met anderen muziek maken en praten over het leven. Maar de anderen, hoewel talrijk aanwezig op sociale netwerken, zijn druk bezig met werk en examens. Het is pas leuk een lanterfanter te zijn als je samen met anderen leeg kan lopen.

Luiheid is op zijn best een sociaal gebeuren. Yves wil daarom een collectief ter bevordering en uitoefening van de luiheid beginnen.

Wil er iemand lid worden?