Uiteindelijk is het de leegte die telt. Arbeid kan ons tijdelijk opzadelen met een doel, een kind ons met een verantwoordelijkheidsgevoel en een relatie ons met een open doel waarop het lekker schieten is. Toch eindigen we op een bepaald moment alleen in de zetel. Moe van het slapen. Een tussendoortje in ons leven. Dan openbaart de zin zich in de vorm van de leegte.
De reden waarom Yves ontstaat in tekst is dat de auteur houdt van de leegte van een bladzijde. Die leegte te vullen is rebelleren tegen de zinloosheid. Vechten tegen de bierkaai, maar niet zonder ondertussen een aantal pinten te drinken. Het is pas wanneer de tekst vordert en dreigt ten onder te gaan aan de fouten die erin zijn geslopen, dat de zinloosheid weer opkomt. Ze zaait twijfel in het brein van de schrijver. Hij ziet de massa woorden en denkt: is het niet beter deze warboel te laten voor wat ie is?
Yves begrijpt de schrijver. Hij aanvaardt zijn onregelmatige leven. Hij kan niet elke dag tot leven worden gewekt. Hij mag blij zijn dat hij soms ontstaat. De hoop op een nieuwe verschijning doet hem leven. Er is vertrouwen.
Deze nacht heeft Yves naar een Amerikaanse televisieserie gekeken. Daarin: actiescènes, handige geheim agenten etc. Hij beseft dat het geen grote kunst is maar, amai zeg, het is o zo verslavend. Hij keek tot een stuk in de nacht naar het tweede seizoen en deze namiddag joeg hij er de twee laatste afleveringen van dat seizoen door. Daarna voelde hij zich moe. Met een rugzak vol boeken wandelde hij een blokje rond. Daarna dronk hij wodka en probeerde hij te slapen.
Vanavond komt er iemand eten. De keuken is nog niet opgeruimd. Er liggen vuile borden op het aanrecht, naast tassen waarin nog resten koffie en thee overblijven. Het ontbijt liet zijn sporen na.
