Yves was verlekkerd op porno. Hij keek ernaar zonder te masturberen. ‘Het nadeel van echte seks,’ zei hij tegen zijn vriendin, ‘is dat ik bezig moet zijn, dat ik gedwongen word om te bewegen.’ Ze kon er niet mee lachen.
Yves was een man van weinig woorden. Het enige woord dat hij in de mond nam was ‘buitensporig’. Tegenwoordig vond hij alles buitensporig.
Yves keek veel televisie. Het was bijna een sport geworden. Blijven kijken tot je tegen de slaap moet vechten. Yves dommelde al snel in.
Yves wist niet waarom de wereld zo wreed was. Voor hem hoefde al dat geweld niet. Hij had behoefte aan rust. Enkele jaren geleden liet hij zich opnemen in een ziekenhuis. In ruil voor meer geld kreeg hij eenzaamheid. Drie dagen lag hij alleen tussen de witte lakens. Af en toe kwam een verpleegster hem kalmeermiddelen geven. Hij wilde het ziekenhuis niet verlaten maar was te arm om er te blijven.
Yves speelde Stratego tegen zijn achtjarige nicht. De regels waren haar onbekend. Hij kon gemakkelijk vals spelen. Dat deed hij niet.
Op donderdag at Yves nooit brood. Hij wist niet hoe die traditie was gegroeid. Waarschijnlijk begon alles met vergetelheid en werd vergetelheid gewoonte en gewoonte traditie. Om van een gewoonte een traditie te maken is er alleen een verantwoording nodig. Wanneer mensen hem op donderdag vroegen waarom hij geen boterhammen at, zei hij: mijn vader, die bakker was, stierf op 24 april 2003. Dat was een donderdag.
Yves denkt soms zodanig veel na dat hij niet meer weet waarom hij denkt. Het zou eenvoudiger zijn om het leven van een hond te leiden. Om te leven voor het moment en te genieten van wat nu gebeurt. Maar veel valt er voor Yves niet te genieten. Hij bestaat niet.
Alles wat er over Yves werd geschreven is onzin. In die zin lijkt deze blog op een autobiografie. Maar dan met minder pretentie. Om niet ze zeggen geen. Yves is een samenraapsel van gedachten en verhalen. Dat maakt van hem een mens. Misschien heeft hij wel meer recht op bestaan dan jij.
Als Yves moest kiezen tussen de dood van een schoolbus vol kleuters of het romanpersonage Ulrich uit De man zonder eigenschappen, dan zou de keuze snel gemaakt zijn. Kinderen zijn er genoeg maar er is slechts één Ulrich. En Ulrich is zoveel interessanter.
Yves vond studeren nooit erg leuk. Hij hield er meer van om zijn vingers in zijn neus te steken en de Brabançonne te zingen. Niet dat hij het een mooi lied vond, maar het deed hem zijn huiswerk vergeten.
Als Yves later kinderen krijgt zal hij ze niet naar school sturen. De vrienden die je er maakt verlies je toch – om vrienden te maken heb je trouwens je hele leven de tijd – en de stof die je er ziet is sneller vergeten dan geleerd. Het enige wat Yves zijn kinderen wil leren is hoe ze vriendschappen moeten aanknopen, misbruiken en stopzetten. Zijn kinderen moeten menselijker dan hun medemens worden. Arglistig, egocentrisch en barbaars. En dat alles in een jurkje van voorkomendheid en charisma.
Yves haat zichzelf.
